Bozia Cię Obroni

Gdy na broisz, w niebie Bozia Ciebie broni.

W niebezpieczeństwie miłością Cię ochroni.

Zastępów niebiosa wyślę gdyś w potrzebie.

Bo nikt Cię bardziej nie kocha niż Bozia w niebie

Bądź więc dzielny kiedy przyjdą liche czasy,

zmów modlitwę na zapasy.

Twój Anioł stróż obok stoi.

Odważny niczego się nie boi.

Na warcie z polecenia najwyższego .

Chroni córkę, syna swego.

W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego.

Orkiestra na łące

Pasikonik Romek skrzydła już stroi

Mucha Zocha aż się boi

Komar Maciek trombkę już wywinął

Motyl Michał skrzydła kolorowe rozwiną

Pod wrzosami Żuczki już się ustawiają

Bo na łące o południu, scenę z gałęzi stawiają

 Mrówki dywan z liści rozłożyły, 

Pszczoły w koło kwiaty posadziły

Trzmiele pyłki rozsypały

Pachnie nimi las cały

Osy porządku będą pilnowały,

W sposób doskonały

Żądła naostrzyły,

Jak włócznie wystawiły

Dziś będą wszystkich chroniły

By ten dzień był spokojny i przemiły.

Symbol Miłości - Serce

Za górami, za lasami, za rzekami, mieszkała mała dziewczynka o imieniu Lilia.

Miała piękne, długie, jasne włosy kręcące się w loczki. Dziewczynka lubiła się bardzo bawić ze zwierzętami, kochała chodzić na spacer wraz ze swoim ukochanym dziadkiem. Dziadek miał siwą, ale bujną jak na swoje lata czuprynę. Ich spacery były bardzo długie, dziewczynka najbardziej lubiła te nad brzegiem jeziora, gdzie karmiła kaczki, łabędzie. Zadawała wiele pytań dziadkowi. Czy zwierzęta kochają tak samo jak ludzie? Czy rozmawiają ze sobą, spacerują? Dziadek odparł, - „Oczywiście”.
Opowiedział jej piękną historię, którą dzisiaj opowiem wam , ja.

Dawno dawno temu przed zasiedleniem tych terenów przez ludzi, rozprzestrzeniały się lasy pełne różnych gatunków zwierząt i roślin. Jedyną osobą, która mieszkała wśród zwierząt w lesie, nad owym jeziorem był drwal w raz z rodziną. Kochał on swój las i szanował go. Chronił zwierzęta, karmił głodne, leczył chore, w zamian za to chroniły go. 

Po narodzinach syna postanowił wybudować mu dom i zasadzić drzewo. 

Tak powstała polana. 

Po wycięciu drzew niebo było tak smutne, że zalało ten kawałek ziemi deszczem. 

Na miejscu wyciętych drzew porosły różnokolorowe kwiaty. 

Słychać było buczenie bąków, bzyczenie pszczół. Motyle unoszące się nad polaną tworzyły tęczę, nieskończoną paletę barwy mieniącą się w promieniach słońca. Przy domu postanowiono wybudować studnie więc wykopano wielki, głęboki, na wiele metrów dół. Z wykopanej studni pozostała zmienia, usypany kopiec. Mrówki z całego lasu zaczęły ją obchodzić, drążyć, przykrywać liśćmi i tak powstało pierwsze mrowisko. Drwal widząc same korzyści z zagospodarowania ziemi, postanowił iż wybuduje zbiornik wodny aby latem zwierzęta mogły się w nim napoić i schładzać. Przerywając tamę rzeczki jak wielkie było jego zdumienie kiedy woda zalała tak duży teren. Powstało jezioro w którym już po niedługim czasie nie brakowało obfitości w ryby, żaby itp. 

Drzewo spływające z nurtem rzeki zatamowało jej bieg i wróciła ponownie do swojego koryta. Drwal nie mógł się nadziwić jaka matka natura jest mądra i zaradna. 

Kiedy tereny przy jeziorze wysechł, mógł znów spacerować swoją leśną ścieżką. Gdy dotarł nad jezioro, dostrzegł wiele pięknych stworzeń jakich nigdy dotąd nie widział. Jego uwagę zwróciły przepiękne, białe ptaki z dużymi skrzydłami. Długo się im przyglądał, i im dłużej to trwało nie mógł oderwać oczu. Pierwszy raz widział jak zwierzęta okazują sobie miłość, jak się przytulają, oplatają skrzydłami. Było to dla niego tak niezwykłe, a za razem szczere i prawdziwe. W tamtych czasach nie było aparatu fotograficznego, przyrządów kreślarskich. Nie mając też talentu artystycznego, nie mógł ich namalować. Chcąc uwiecznić to zdarzenie postanowił wyryć kształt ich stykających się dziobów. Wyrył je na posadzonym przez siebie dębie i tak powstał symbol miłości dziś zwany Sercem. Żył w szczęściu, choć nie był bogaty, nie potrzebował nic więcej, jego muzyką był śpiew ptaków z samego rana, szum jeziora, szelest liści tuż za jego oknem. Zapach lasu pokrywał wszystkie jego ubrania. Nikt nie wie jak się nazywał lecz pozostawił po sobie pamiątkę, symbol miłości. Mówi się że rysowane ono ze skrzydłami po obu stronach jest symbolem miłości nie tylko ludzi. 

Statek

Z długich desek zbudowany

Stalowymi gwoździami pozbijany

Farbą fikuśnie pomalowany

Smołą porządnie wylany

Pasażerów ma bez liku

Kapitana za sterem
w drewnianym foteliku

Żagiel biały na nim powiewa

Zwie się Statek "Szara Mewa"

Morza i Oceany już przepłynął

Teraz do portu po marynarzy zawinął.

Kartka i Pióro

Pióro zatrzymało się na krawędzi

Bo kartkę coś swędzi

Gdy pióro ją muśnie

Ona skacze fikuśnie

Ono chce ją zapisać

Lecz karta nie da się mysiać

Pióro błaga kartkę,

Pisząc na innej obszernie

Moja droga i jedyna

To jest tylko moja wina

Nie odstawiłem wina

Nie odkurzyłem miejsca twego

Tuszem cię ubrudziłem

spływaka nie umyłem

Wymarz z serca twego ma głupotę

To przez mą prostotę

To już się więcej nie powtórzy

Biurko też się odkurzy

Pióra wyczyszczę

Obiecuje już błyszcze

Proszę bądź mym oparciem

Bądź mym wsparciem

W każdej chwili zdaniami cię zapiszę
O miłości do Ciebie napiszę.

Skarb

Jesteś Skarbem zebranym z całego świata.

Złotem co moje serce miłością i wiara oplata.

Uśmiechem powitym promieniami słońca na niebie.

Patrzę i jestem, Cudzie tylko dla Ciebie.

Zmieniłeś życie w koralowe morze.

Nie ma takiej rzeczy na świecie która zastąpić Cię może.

Owiałeś płatkami róż moja miłość.
Sypnąłeś pyłem mieniącym się ze złota.
Nie zrówna się z tym ogromem żadna armia ani flota.

Cudny Okruszek

Zrodziło się dziecię.

Najpiękniejsze na świecie.

Na łące gdzie grzało je słońce.

W pięknym kwiecie,

Przykryte płatkiem Róży.

Od promieni jasnych oczka delikatnie mruży.

Tuląc główkę do poduszki z puchu,

W lśniące pyłki przyodziany.

Nasłuchuje bicia serca mamy.

Rączki wyciąga, główkę podnosi się i rozgląda.

I tak budzi się z uśmiechem,

Tuląc ciałkiem do piersi mamy.

Wiedząc, że jest kochany.

Słyszy już łaskotanie w uszku

I ciepły głos witaj Cudny Okruszku.

Zakochana Królewna

Stara bajka Królewna pokochała Grajka.

Grajek szlochał, bo królewnę również pokochał.

Lecz Król, Ojciec Królewny nieugięty, nie odda

Królewny reki,

Bo królewna Anna innemu przeznaczona.

Grajkiem zauroczona,

A uczucie wielkie.

To nieważna dla niej;

Pozycja czy też korona.

Miłość góry przenosić może

A wiec uciekła Królewna do Grajka,

Z gór nad morze.

Szaty i złoto porzuciła.

I tak życie swe odmieniła.

Bo wołała kochać i być kochana,

Niż bogata i nieszczęśliwie zakochana.

Hej Aniołku

Hej Aniołku Cudny fiołku !

Uśmiechnij się do mamy,

Uśmiechnij się do taty.

Od damy ci serduszko całe, 

Nie na raty.

Podarujemy ci ramiona swoje.

Gdy Ci będzie ciężko

Byś poczuł się w nich jak kwiatów zwoje.

Będziemy dla Ciebie schronieniem zawsze we dwoje.

Bądź zawszę promienny.

Lecz stały, nieporywczy i zmienny.

Dla ludzi uczynny i sumienny,

A teraz Niech Bóg czuwa nad twym

Maleńkim ciałkiem.

Byś zawsze był zdrowy całkiem.

Niech w życiu sama miłość cię otacza,

A Anioł aureolę opieki nad tobą roztacza.

Królewna i Rycerz

Lśniła w księżyca blasku

Królewna w potrzasku

W złota suknie przyodziana

Włosy jej powiewały

A usta jak czereśnie lśniły

Łzy same jak krople dżdżu po Policzkach spływały

Ciało ze strachy drżało, lecz nic faktu nie zmieniało

Ze królewnę dla okupu wiatrem coś porwało

Lecz serce jej rycerza poprzysięgło na przymierza

Ze włos jej z głowy spaść nie może

Więc przeprawił się dla niej przez góry, morze

Serce jego jak stara księga

Nieznana jej wartość i potęga

Lecz honoru piętnem przysięga

Gdy odnalazł królewnę

Łez już nie było

Ujął ukochana, w ramiona ciało jej kruche wtulił

Radością jego łzy otarte,

Uleczone jego serce i dusza w rozterce

Czas jakby miejscu na chwile przystanął

Suknia nadal Lśniła, lecz jakby blask jej jaśniejszy

Rozweselony ściągnął zbroje i tak 

Zostali na zawsze we dwoje

Teraz i honor mój zasnął.

Pójdę z tobą na koniec świata

Służyć Ci będę najlepiej jak potrafię

Swa miłością i radością

I tak Kończy się bajka

Dla królewny i rycerza grajka

Chodź Koteczku

Kulał kotek do koteczka

Kłębków wiadereczka

Plątał nici, Figle płatał

Po parapecie, za Wroblami latał

Wszedł na Drzewo duże

Bo zobaczył ptaszka na chmurze

Tak wywijał, tak rozrabiał

Mama widziała co wyrabiał

Razu pewnego, dnia pięknego

Zwichną łapkę kotek mały

Nic ostrzeżenia mamy nie dały

Chodź Koteczku do mamusi

Chodź!

Mama Cię ukochać Musi

Usiądź Kotku grzecznie opowiem ci bajeczkę

Raz koźlątko skakało, rozrabiało

Mamy się  nie słuchało

Tak pewnego razu, skakać chciało

Aż nóżkę złamało

Mama koziołka opatrzyła

Łezki z pyszczka zmyla

Teraz koziołku myk do łóżeczka

Wtul główkę w poduszeczkę

I dobrze zapamiętaj tę bajeczkę.

Morał taki ze szaleć musza wszystkie Dzieciaki.

Modlitwa rozumienia

Pan Bóg dał nam głowę byśmy nią myśleli

Serce byśmy nim czuli

Ramiona byśmy nimi chronili

I Dłonie byśmy nimi bronili.

Modlitwa Powitalna, Poranna

Witam Ciebie Panie Boże

Dzień bez ciebie rozpocząć się nie może

Za spokojną noc ci dziękuje

Ponad wszystko Cię miłuję

I o dobry dzień proszę,

Wszystkie moje smutki i radości
do Ciebie zanoszę.

Przeżegnać się potrafię

Prawą rączkę uniosę,

Do czółka ją przyłożę,

Później na serduszku położę,

Do ramienia lewego złożę,

I to prawe też pogłaskam,

Teraz dłonie złożę, nie zaklaskam.

Tak się z Bozią witam i żegnam.
Z ranka samego, każdego dnia pięknego.

Do Taty

Tatusiu Mój Kochany,

Wszystkiego uczę się od taty i mamy

Myję zęby, buzię, rączki, Stópki, Nóżki.

A gdy się kładę, Odmawiam modlitwę

za nim przytulę się do poduszki.

Witamy w krainie baśni, bajek i wierszy dla dzieci.

Każdy z nas spotkał się kiedyś z bajką, baśnią czy wierszem dla dzieci tych dużych i tych małych. W każdym z nas został po nich jakiś ślad. Bajki zakotwiczają się naszych wyobraźniach na całe nasze życie. Potrafimy recytować fragmenty, przekazujemy ich treści z pokolenia na pokolenie. Każdy ma jakąś ulubioną, każdemu kojarzy się z czymś innym. Jednym czytali rodzice do snu, drugim dziadkowie, a nawet prababcie. Bajki to świat iluzji, który odciąga nasze zabiegane umysły od codzienności, nawet w dorosłym życiu. Czytanie wspomaga rozwój dziecka, dzięki bajką lepiej zasypia. Mówi się, że bajki sterują naszymi snami. Lubimy opowiadać bajki naszym dzieciom, czytać, czasami wymyślać. Niekiedy jednak brakuje nam pomysłu, weny. Niech ten blog będzie naszym przewodnikiem. Wrzućmy tu nasze bajki, te opowiadane, przekazywane przez rodzinę, takie które utkwiły nam sercach lub takie pisane do zeszytów. Niech to będą wierszyki, które będą trenowały pamięć naszych maluszków, a może pierwsze proste modlitwy jakich uczono nas. Rodzicu jeśli lubisz opowiadać bajki swojej Pociesze, jeśli lubisz pisać do zeszytu. Podziel się z nami !!!

Do zobaczenia w naszej bajce,

Pozdrawiam, Ewa :)